VAKANTIESTRESS

De feestdagen zijn voorbijgevlogen, goede voornemens zijn alweer bijgestuurd – of gesneuveld, de lente komt langzaam maar zeker weer in zicht. Tijd dus om vakantieplannen te maken.

Ik ben een gewoontedier. Zeker als het gaat over de jaarlijkse zomervakantie. Mijn dosis platte rust. Jarenlang waren de weken op ‘mijn aards paradijs’ heilig. Mijn camping. Mijn plekje. Mijn uitzicht.

Na een lange rit sloegen we er elk jaar ons tentje, onze iets grotere tent en uiteindelijk onze vouwwagen op. Elk hoekje, elke boom, elk geluid … Alles was vertrouwd. Telkens weer voelde het als thuiskomen op Camping Les Gorges du Loup.

‘Onze’ camping is verkocht. BAM! Nieuwe eigenaars … Wat nu? ‘Ah nee, als ’t niet meer bij Jacky en Marie-Line is, hoeft het niet meer.’

De vakantiestress is dus officieel gearriveerd. In het kielzog van de Beaujolais Nouveau, maar veel wranger van smaak.

Natuurlijk is het spannend en verrijkend om nieuwe plekjes te ontdekken. Leuk zelfs. Het maakt je scherper en zorgt voor een piek in de aanmaak van dopamine. Kleine – of iets grotere – momenten van geluk.

Maar zo nu en dan heeft een mens ook nood aan geborgenheid. Vertrouwde plaatsen, geuren en mensen zorgen voor rust, vertrouwen en evenwicht.

Dit gewoontedier begint langzaam en met een beetje tegenzin aan haar zoektocht naar een nieuwe haven. Een zonnige plaats waar het heerlijk vertoeven is. Mijn vakantieoord. Mijn plekje in de natuur. Mijn tweede thuis.