VERSLAAFD

 

Iedereen is gevoelig voor verslaving. Dat las ik een tijdje geleden in een magazine waarvan de naam me ontsnapt. Mijn reactie herinner ik me wel nog. “Euh, nee hoor … Ik niet! Ik rook niet en drink nauwelijks alcohol. Oké, ik eet misschien iets te graag chocolade. De pure. Maar dat heb ik perfect onder controle. Geen vuiltje aan de lucht. Verslaafd? No way …”

Vandaag moet ik met blozende wangen toegeven dat ik wel degelijk verslaafd ben.

 

Sometimes you just have to unplug from everything to find yourself again
– Robin Lee

 

Eerste signaal

De eerste alarmbel weerklonk toen ik deze zomer een bezoek bracht aan mijn dochter in het prachtige Zwitserland. Tijdens een autorit met uitdagende haarspeldbochten en adembenemende panorama’s bekroop me plots de paniek. Waar ligt mijn gsm? Heb ik hem echt in mijn hotelkamer achtergelaten? Vastgeketend aan de oplader? Ik kreeg een spontane vapeur – ook al ben ik nog niet in dat bewuste stadium van mijn vrouwelijke bestaan aangekomen.

“Moeke, je gaat er echt niet van sterven, hoor. ´t Is maar een gsm.” Als verantwoordelijke ouder opperde ik bezorgd dat het handig is om een gsm bij de hand te hebben als we ons in de bergen begeven. Zelfvoldaan haalde mijn dochter haar toestel tevoorschijn. Een smartphone. Waarmee zij wél kon fotograferen, telefoneren en sms’en. “Je gaat nu toch niet helemaal terugrijden? Voor een telefoon!”

Mijn dochter won. Nadat ze me streng terugfloot, vermande ik me. We beleefden een prachtige dag. Ik hoefde aan niets te denken. Het was de mindfulste dag ooit! Trots voelde ik me. Omdat ik in staat was om een gsm te vergeten. Zo erg kon het met mij niet gesteld zijn.

 

Wake-upcall

Maar vorige week viel ik door de mand. Na een productieve dag inclusief ritje met de mountainbike snakte ik naar een zalig bad. Muziekje, badschuim … Zoals je in films wel eens ziet. Ik stond met één voet in het bad. Piep. Extreem laag batterijniveau. Dit apparaat wordt binnen 30 seconden automatisch uitgeschakeld.

Daar was die vapeur weer. En nee, het warme badwater zat er voor niets tussen. Ik had stress. Echt keuzestress, stel je voor. Het heerlijke bad dat op mij stond te wachten. Of in bed met de gsm. Alweer vastgeketend aan de oplader.

Het is zwak, maar ik heb getwijfeld. Tot mijn ego – soms ben ik blij dat ik er een heb – me met mijn neus op de feiten drukte. Ga je echt toegeven aan deze verslaving? Ik dacht dat je sterker was. Je bent net zo verknocht aan dat ding als de schermjongeren waaraan je je constant ergert. Schaam je …

Deze keer mocht het ego winnen. Ik liet me niet kennen. Zonder gsm stapte ik in het naar rozen geurende bad. Ik vleide me neer. Slaakte een diepe zucht en genoot. Die gsm? Die heb ik niet gemist. Stiekem hoop ik dat hij me die streek nog vaker lapt. Maar eigenlijk wil ik gewoon zelf sterk genoeg zijn om mijn trouwe schermpje voortaan weg te leggen. En met mijn volle aandacht bij het badkamerritueel te blijven …