WAT CORONA MET ME DOET

Geen nieuws. Corona, COVID-19, het virus …

Behalve het weerbericht draait alles rond het nieuwe coronavirus.

Dualiteit

dualiteitWe zijn nu twee weken verder.Er verandert momenteel zo veel. Overal. En tegelijk lijkt het alsof de wereld stilstaat.Dit is een zware beproeving voor de mensheid. Het dodental geeft me kippenvel. Maar tegelijk ontstaan er zo mooie dingen. Mensen verbinden met elkaar. Vanop veilige afstand.Gisteren realiseerde ik me dat de meest uiteenlopende emoties op me afkomen. Lastige. Maar ook leuke.

Onzekerheid

onzekerheidLockdown.Schrikken was het.Wat nu? Krijg ik nog wel werk? Hoe lang gaat dit duren? Mogen de kinderen nog heen-en-weer pendelen tussen hun papa en mij? Ben ik misschien besmet zonder dat ik het weet?Al die vragen waarop niemand het antwoord uit zijn mouw kan schudden.

Focus

focusDe onrust verdween. Maakte plaats voor focus.Wat ga je hiermee doen? Vakantie houden? Not! Niet verslappen. Doorgaan.Geen projecten? Dan werk ik aan mijn zaak.Maar mijn drive deed me bijna de das om. Ik kreeg FOMO-verschijnselen. Fear Of Missing Out. Wat een aanbod aan webinars, gratis workshops, meditatiefilmpjes … Mijn hoofd draaide op volle toeren. Bang om iets te missen. Iets niet te leren. Daar was die onrust weer.Voor mij dus geen inhaalmanœuvre in tijden van corona. Ik beteugel mijn enthousiasme. En denk tien keer na vooraleer ik op ‘Aanmelden’ klik.

Eenzaamheid

eenzaamheidLockdown.Goh, dat lukt me wel. Ik leerde het voorbije jaar om echt alleen te zijn.Toen ik dat zei, waren de kinderen nog thuis. Nu niet meer. En ik kom echt niet uit mijn kot. Eén keer per week boodschappen. That’s it.Dit voelt allener (mijn excuses voor het woord) dan alleen. Ik praat wat meer met onze kater tegenwoordig. Maar als dat helpt, waarom niet? De Kwibus kan het toch niet doorvertellen.

Stilte

stilteTegelijk geniet ik van de stilte. Niet moeten. Niet mogen eigenlijk …Veel mensen hebben noodgedwongen in een lagere versnelling geschakeld. En dat merk je.Ik heb het gevoel weer te kunnen ademen. En Moeder Aarde samen met mij. Zo lijkt het.Geen overlast van de E17 die net wat te dichtbij ligt. Nee. Het zijn de vogels die me elke dag wekken.Dagenlang stralende zon. Het is alsof de natuur het draaglijker wil maken.

Ik geniet. Ja, midden in deze crisis geniet ik.